Hatay 55 yıllık kundura tamircisi

55 yıllık kundura tamircisiHatay’ın Antakya ilçesinde Tarihi Uzun Çarşı’da dedesinden kalan kundura tamirciliğinde 55 yılını geçirerek, müşteriler tarafından ‘Profesör Doktor’ olarak anılmaya başlayan Mehmet Sıtkı Yenilmez, ilerleyen yaşına rağmen mesleğini icra etmeye devam ediyor. Uzun Çarşı’da çocukluğundaki çıraklıktan, kalfalığa ve dükkan sahibi olmasına kadar birçok hikayesini anlatan Yenilmez, 64 yaşında olmasına rağmen hala işini aşkla yaptığını ifade etti.50 yılı aşkın deneyimi ile birlikte gerek çevre esnafından gerekse vatandaşlar tarafından ‘Profesör Doktor’ unvanını alan Yenilmez, Vatandaşlar bana doktor unvanını, iş yaparken, yapılamaz denilenleri yaptığım için verdi. Bende unvanı benimsedim. 50 yıldır da doktor diye anılır, çağırılırım. Mesleğimiz aslında ailemizde dedeme kadar dayanıyor. Dedem kunduracılık yapıyordu. Bende onun yanında çıraklıkla başladıktan sonra bu işi severek yapmaya başladım. 64 yaşındayım, esnaflığı 50 yıldır sürdürmeme rağmen, son dönemlerde piyasanın çok pahalı olduğunu söyleyebilirim. Müşteriye fiyat söylemeye ben utanıyorum. Mecbur, alım gücü zayıf. Ama çok şükür yaşayıp gidiyoruz. Vatandaşlar, burada geçirdiğim 50 yılda beni sevdi. Uygun fiyat alıyorum, vatandaşla samimi ve doğalım dedi.’ASIL DERDİMİZ ÇIRAKLIK’Tamircilik mesleğinin her geçen gün biraz daha unutulduğunu söyleyen Yenilmez, en büyük sorunun mesleği aktaracak yeni bir kuşak bulunması olduğuna dikkat çekti. Yenilmez, Bizim asıl derdimiz çıraklık. Çırak bulamıyoruz. Adam bana ‘oğlumu yanına göndereceğim ama ne kadar para vereceksin’ diyor. Bende para vermeyeceğimi söylüyorum. Ben dükkanımı makinemi teslim edeceğim bir çırağın önce işi öğrenmesini beklerim, zaten işi öğrenirse biz çırağımızın hakkını veririz. Fakat işçi bulamıyoruz. İşçiler 1-2 gün çalışıp hemen kaçınca, bende artık çırak almak istemiyorum. Bu meslek elinde sonunda ölecek. Çünkü geriden gelen yok. Bu işi yapmak temel ister, işi öğrenmek ister. Meslekte gençlerimiz sabırsız. İşi beğenmiyorlar. Eli yüzü boya oldu diye gelmiyorlar. Biz eskiden işten dayak diyoruz diye kaçtığımızda evde birde babamız bizi döver geri gönderirdi. Ama şimdilerde bunu yapacak bir ortam kalmadı diye konuştu.

Bir önceki yazımız olan BM'den İdlib'e insani yardım başlıklı makalemizi de okumanızı öneririz.

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*